تبریک به مناسبت درگذشت «بابای ملت» افغانستان

به مناسبت دوستان زیادی که در افغانستان پیدا کرده ام، این ایمیل رو امروز دریافت کردم:

یادمه افغانستان هم که بودم می گفتند محمد ظاهر شاه که لقب بابای ملت گرفته در حالی که ۴۰ سال دیکتاتور کشور بوده ، مدت ها است که مرده ولی خبر مرگش پخش نمی شه. شاید دیکتاتورها همیشه فکر می کنند زندگی شان ابدی است.

لینک بالا مربوط به ویکیپدیای فارسی است تا اطلاعات بیشتری درباره ظاهر شاه بگیرین یا اگر می خواهید چیزی اضافه کنید اما چیزی که من براش می نویسم اینه که هیچ وقت درک نکردم چطور دیکتاتورها حاضر می شوند تا آخر عمر بر مسند قدرت تکیه بزنند و کار رو به جایی برسونن که مردم مردن اونها رو به هم تبریک بگن. مطمئنا کمتر کسی پدرکشتگی شخصی با ظاهر شاه داشت اما تبریک های مرگ به این خاطر گفته می شن که افراد هیچ روش دیگه ای برای گفتن اینکه این دیکتاتور مادام العمر رو نمی خوان ندارن. ظاهر شاه بعد از آمدن آمریکا و نیروهای جهانی، به افغانستان برگشت به عنوان بابای ملت ، حقوق می گرفت و شاهانه زندگی می کرد. احتمالا چون ۴۰ سال شاه بودن براش راه دیگه ای نذاشته بود. طرفدارانش هم بر اساس تئوری مسخره «بدن سر داره پس جامعه هم رییس می خواد» می گفتن که «بالاخره جامعه افغانستان نیاز به یک پدر داره»، و ظاهر شاه، این پدر اجباری بود.

توصیه من ؟ البته کوچکتر از اونم که توصیه کنم ولی به همه دیکتاتورهای جهان توصیه می کنم کاری نکنن که مردم مرگشون رو به همدیگه تبریک بگن.

امیریعقوبعلی هم هنوز زندانه و نمی دانم مرگ پدر افغانستان در این مورد تاثیری داره یا نه. نمی دونم امام زمان که بیاد،‌ مردم بازهم به خاطر عقایدشون می رن زندان یا نه (: سوال جالبیه.